In de afgelopen periode heb ik heel wat mensen mogen begeleiden bij hun loopbaanvragen, mede dankzij het gratis ontwikkeladvies, een mooi initiatief van de overheid, waar veel mensen gebruik van hebben gemaakt inmiddels. Het is een diverse groep die zich heeft aangemeld, van jong tot oud met en zonder werk. Het waren leuke, spannende en soms verdiepende trajecten, met een aantal mooie, verrassende resultaten, zowel voor de deelnemers als mijzelf.

Als vijftiger moest ik vooral wennen aan een bepaalde generatie, namelijk de millenials. Zij hebben heden ten dage een enorm keuze aanbod op het gebied van studies en er zijn vele interessante werkgebieden en functies. They want it all and they want it now!

Namelijk:

  • Die leuke, afwisselende en goedbetaalde baan,
  • Bij een organisatie met een leuke werksfeer en met doorgroeimogelijkheden,
  • Bijdragen aan dat wat in hun ogen zinvol is,
  • En natuurlijk veel vrijheid.

Wat ik van een coachee begreep is dat zij tijdens hun studie ook al te horen krijgen dat zij de leiders van de toekomst zijn. Best een grote verantwoordelijkheid die je in je schoenen geworpen krijgt. Zij dragen daarbij ook nog eens een zware last van een overbelaste wereld met zich mee. Overbelast qua milieu, sociale media en prestatiedrift. Best veel als ik dat zo bekijk. Dus ik kan me voorstellen dat je daarmee soms verwijdert raakt van jezelf.

En dit is dan ook precies wat ik merk in de gesprekken. Velen zijn vastgelopen door het vanuit “het denken” te willen oplossen. Ik merk dat het voor hen moeilijk is om te vertrouwen op je eigen gevoel en van daaruit stappen te gaan nemen. Zij willen op een bepaalde manier controle uitoefenen op hun toekomst, alles moet uitgestippeld zijn lijkt het wel. En dan moet het aan voorwaarden voldoen die vaak in contrast zijn met elkaar. Zoals veiligheid in de vorm van een vaste baan, maar tevens ook vrijheid. En falen is uiteraard geen optie. Het lijkt soms wel of de stappen naar die leuke functie overgeslagen moeten worden en de oplossing geen pad meer is dat gaandeweg bewandeld moet worden.

Velen starten met de vraag: “Wat wil ik nou echt ?” “En wat vind ik nou werkelijk leuk?”Wat ik in deze trajecten doe is dat ik stuur op het leren vertrouwen op je gevoel, niet de verwarren met je emoties. Dit doe ik doormiddel van visualisaties en oefeningen waarmee je in contact komt met je gevoel zoals Focussen, want hiermee kom je goed in contact met je onderbewuste verlangens. Maar ook schrijfopdrachten en tekenopdrachten, dit alles om uit het hoofd te komen en in een creatieve stand te komen en dichterbij wat er in je hart leeft en waar je je met plezier mee wil gaan verbinden, dit is enorm helpend keuzes te gaan maken die bij je passen.

Daarnaast verschillen ze van mijn generatie, waarbij wij ons loopbaan meer bewandelen en minder lijken te willen controleren vanuit ons hoofd.

Ook belangrijk om uit het hoofd te komen is op onderzoek gaan. Google eens functies die je leuk lijken en ga via Linkedin en/of je netwerk in gesprek met deze mensen. Zo kan je van hen horen wat hun baan inhoud, wat ze leuk vinden en minder leuk. (En ja, mensen staan hier voor open). En vraag vooral ook hoe zij er gekomen zijn. Welke organisaties/bedrijven spreken je aan en waarom? Ga op zoek wat je voedt en waarin je gevoed wil worden. Laat je verrassen door jezelf. Welke interesses/ hobby’s heb je, (vooral ook buiten je werk)? En schrijf je in voor een cursus of een korte opleiding, puur omdat jij het leuk vindt!

En kijk vooral eens de documentaire My Octopus Teacher op Netflix! Het geluk zit hem niet altijd in het weten, maar juist ook in het ontwikkelingspad dat je bewandeld zonder te weten waar het toe leidt, behalve dan dat het je in het hier en nu plezier brengt.