Wat houdt jou tegen om keuzes te maken?

Veel mensen die ik gecoacht heb de afgelopen periode wilden hulp bij het maken van “de juiste keuze”. Eentje waarvan ze heel zeker WETEN dat het een keuze wordt waar ze geen spijt van krijgen en passend is bij wie ze zijn. De vraag die daarbij opkomt is: “Wat is de juiste keuze?” Een keuze die je veiligheid geeft? Een keuze die je nog succesvoller maakt? Een waarvan je zeker weet dat je het geen foute gaat zijn en je echt heel leuk gaat vinden, met als uitkomst natuurlijk die fantastische baan?

Nu snap ik dat dit in deze tijd belangrijk is, want gevoelsmatig is er weinig tijd voor het maken van “foute keuzes”. Maar het lijkt wel alsof je tegenwoordig een bepaald pad uitgestippeld moet hebben. Je moet je passie weten, je moet een einddoel voor ogen hebben, anders wordt het niets.

En als je er dan achterkomt dat je je gevoel wilt gaan volgen, dan geven veel van vrienden van de mensen die ik begeleid, hen terug dat zij dit niet begrijpen. Zij zeggen: “Zou je dat wel doen?” “Is dat wel verstandig?” “Wat als……dan…..”. Deze vrienden denken natuurlijk goed advies te geven, maar veel vaker de ander voelt zich dan niet gehoord. Dit onbegrip en tegenwerpingen leidt natuurlijk alleen maar tot nog meer onzekerheid.

Het woord verstandig lijkt in deze veelzeggend. Het verstand zit vaak in de weg van beslissingen nemen. Veelal is het nodig om te luisteren naar onze intuïtie of hart. Vaak zie ik mensen die tegen hun eigen blauwdruk in, zoals ik dat noem, ingaan. Dit veelal om mee te kunnen komen met de normen van de maatschappij.

In de coachingsgesprekken, laat ik hen ervaren wat er gebeurt in je lichaam als je in de angst zit, je zet jezelf behoorlijk vast dan. Dit versus keuzes maken waar je blij van word ook al is dat spannend. Ook laat ik hen inzien dat je nooit WEET wat de juiste keuzes zijn, we kunnen nou eenmaal niet in de toekomst kijken. En….zijn er dan foute keuzes überhaupt? Geeft het leven ons niet ervaringen waar we van kunnen leren? Of leren we daardoor juist beter weten wat we niet willen, wie we zijn en waar we wel blij van worden?

Door gebeurtenissen in ons leven, ook de minder leuke, en vroegere keuzes te zien als leermomenten, kunnen we gaan zien wat de rode draad is en wat ze te brengen hebben. Vooral als je ze betitelt als iets negatiefs ga je jezelf vastzetten door in de angst te schieten. Dit zorgt voor stilstand en kan je vastlopen.

Zo was er een cliënt met een Niet Aangeboren Hersenletsel, zij wilde reïntegreren. Maar alles leek erop te wijzen dat dit een moeilijke strijd zou gaan worden. Ze zag bleek en was snel moe. Dit is een lastig gegeven als je weer in dienst wil. Bovendien had je een leidinggevende rol gehad en die kan je lastig vervullen in een paar uur per dag. Ook omscholing leek een lange weg voor iemand met weinig energie.

Toen ik er achterkwam dat ze een eigen bedrijfje had op het gebied van heling en energiewerken, dit is dan natuurlijk ook niet voor niets en passend bij haar eigen ervaring, vroeg ik haar waarom ze zich daar niet op ging richten? Dit had te maken met het gezin waar zij uit kwam, waarin armoede een grote rol had gespeeld. Daarom was onder andere het veiligstellen van een inkomen en pensioenopbouw een belangrijk issue.

Ik raadde haar aan om in gesprek met haar man, dit om het deel in ons dat veiligheid zoekt, te onderzoeken en te kijken wat de mogelijkheden waren. Toen bleek dat zij wel haar eigen bedrijf kon laten uitgroeien, waarin ze ook rekening kon gaan houden met haar eigen energiehuishouding. Ik zag haar veranderen. Van iemand die futloos was naar iemand, met een big smile, blosjes op haar wangen en meer energie. Prachtig om dit te zien gebeuren! Zie je levenspad als iets dat verbonden is met werk en je ontwikkeling. We kunnen nu eenmaal niet op tegen onze eigen natuur!

Hoe leer je te vertrouwen op je eigen keuzes voor je loopbaan?

In de afgelopen periode heb ik heel wat mensen mogen begeleiden bij hun loopbaanvragen, mede dankzij het gratis ontwikkeladvies, een mooi initiatief van de overheid, waar veel mensen gebruik van hebben gemaakt inmiddels. Het is een diverse groep die zich heeft aangemeld, van jong tot oud met en zonder werk. Het waren leuke, spannende en soms verdiepende trajecten, met een aantal mooie, verrassende resultaten, zowel voor de deelnemers als mijzelf.

Als vijftiger moest ik vooral wennen aan een bepaalde generatie, namelijk de millenials. Zij hebben heden ten dage een enorm keuze aanbod op het gebied van studies en er zijn vele interessante werkgebieden en functies. They want it all and they want it now!

Namelijk:

  • Die leuke, afwisselende en goedbetaalde baan,
  • Bij een organisatie met een leuke werksfeer en met doorgroeimogelijkheden,
  • Bijdragen aan dat wat in hun ogen zinvol is,
  • En natuurlijk veel vrijheid.

Wat ik van een coachee begreep is dat zij tijdens hun studie ook al te horen krijgen dat zij de leiders van de toekomst zijn. Best een grote verantwoordelijkheid die je in je schoenen geworpen krijgt. Zij dragen daarbij ook nog eens een zware last van een overbelaste wereld met zich mee. Overbelast qua milieu, sociale media en prestatiedrift. Best veel als ik dat zo bekijk. Dus ik kan me voorstellen dat je daarmee soms verwijdert raakt van jezelf.

En dit is dan ook precies wat ik merk in de gesprekken. Velen zijn vastgelopen door het vanuit “het denken” te willen oplossen. Ik merk dat het voor hen moeilijk is om te vertrouwen op je eigen gevoel en van daaruit stappen te gaan nemen. Zij willen op een bepaalde manier controle uitoefenen op hun toekomst, alles moet uitgestippeld zijn lijkt het wel. En dan moet het aan voorwaarden voldoen die vaak in contrast zijn met elkaar. Zoals veiligheid in de vorm van een vaste baan, maar tevens ook vrijheid. En falen is uiteraard geen optie. Het lijkt soms wel of de stappen naar die leuke functie overgeslagen moeten worden en de oplossing geen pad meer is dat gaandeweg bewandeld moet worden.

Velen starten met de vraag: “Wat wil ik nou echt ?” “En wat vind ik nou werkelijk leuk?”Wat ik in deze trajecten doe is dat ik stuur op het leren vertrouwen op je gevoel, niet de verwarren met je emoties. Dit doe ik doormiddel van visualisaties en oefeningen waarmee je in contact komt met je gevoel zoals Focussen, want hiermee kom je goed in contact met je onderbewuste verlangens. Maar ook schrijfopdrachten en tekenopdrachten, dit alles om uit het hoofd te komen en in een creatieve stand te komen en dichterbij wat er in je hart leeft en waar je je met plezier mee wil gaan verbinden, dit is enorm helpend keuzes te gaan maken die bij je passen.

Daarnaast verschillen ze van mijn generatie, waarbij wij ons loopbaan meer bewandelen en minder lijken te willen controleren vanuit ons hoofd.

Ook belangrijk om uit het hoofd te komen is op onderzoek gaan. Google eens functies die je leuk lijken en ga via Linkedin en/of je netwerk in gesprek met deze mensen. Zo kan je van hen horen wat hun baan inhoud, wat ze leuk vinden en minder leuk. (En ja, mensen staan hier voor open). En vraag vooral ook hoe zij er gekomen zijn. Welke organisaties/bedrijven spreken je aan en waarom? Ga op zoek wat je voedt en waarin je gevoed wil worden. Laat je verrassen door jezelf. Welke interesses/ hobby’s heb je, (vooral ook buiten je werk)? En schrijf je in voor een cursus of een korte opleiding, puur omdat jij het leuk vindt!

En kijk vooral eens de documentaire My Octopus Teacher op Netflix! Het geluk zit hem niet altijd in het weten, maar juist ook in het ontwikkelingspad dat je bewandeld zonder te weten waar het toe leidt, behalve dan dat het je in het hier en nu plezier brengt.